Zwart vormt de basis, goud markeert de accenten, in een compositie die stap voor stap is opgebouwd, laag na laag, tot het geheel meer weegt dan de som van de delen.

Kleine parels markeren de randen van elk blad, subtiel en verfijnd, als dauwdruppels die zijn blijven hangen. Los in de hoek ligt nog één schelp, alsof er een blaadje is losgeraakt, of nog moet landen.

Diepzwart vormt de basis, doorbroken door een subtiele glans die oplicht al naar gelang het licht valt. Niet elke liefde is licht en luchtig. Soms zit ze in het donker, in het verlangen, in wat kwetsbaar blijft ondanks alle kracht. Juist in dat contrast tussen donkerte en schoonheid ontstaat de spanning die dit werk draagt. Black Love gaat niet over een perfecte liefde. Het gaat over een liefde die zich laat zien, ook waar het schuurt.

Zwart en goud wisselen elkaar af over de volledige breedte, zonder onderbreking, zonder afleiding. Een werk dat niet vraagt om gelezen te worden van links naar rechts, maar om in zijn geheel op je te laten inwerken.